Voor later Redactie Voor later Redactie

Een noodkaart voor je ouder: zo maak je hem

Een klein kaartje in de portemonnee met de belangrijkste gegevens helpt hulpverleners als er onderweg iets gebeurt. Zo maak je een noodkaart voor je ouder.

Je vader valt in de supermarkt. Je moeder wordt onwel in de bus. Hulpverleners willen dan snel weten wie ze voor zich hebben, welke medicijnen iemand gebruikt en wie ze moeten bellen. Als je ouder dat zelf niet kan vertellen, helpt een noodkaart. Het is een klein kaartje met de belangrijkste gegevens. Eenvoudig te maken, en het geeft rust.

Wat zet je erop

Houd het kort en duidelijk. De naam en geboortedatum van je ouder. Een of twee mensen die gebeld mogen worden, met telefoonnummer. De naam en het nummer van de huisarts. De belangrijkste aandoeningen, zoals een hartziekte, diabetes of epilepsie. Medicijnen die ertoe doen, zoals bloedverdunners. En allergieën, bijvoorbeeld voor bepaalde medicijnen.

Heeft je ouder een pacemaker, een hoortoestel of iets anders wat hulpverleners moeten weten? Zet het erbij. Zijn er afspraken over niet reanimeren? Zet dan op de kaart dat er een wilsverklaring is, en waar die ligt.

Waar bewaar je hem

De meeste hulpverleners kijken in de portemonnee, bij het legitimatiebewijs. Daar hoort de kaart dus thuis. Maak er meteen een paar, zodat je er ook een in de jas of de tas van de rollator kunt stoppen. Leg een kopie thuis op een vaste plek, bijvoorbeeld op de koelkast of bij de telefoon. Daar kijken ambulancemedewerkers vaak als ze bij iemand thuis komen.

Ook in de telefoon

Heeft je ouder een smartphone, stel dan ook de noodgegevens in. Op een iPhone heet dat medische ID, bij Android noodinformatie. Hulpverleners kunnen die gegevens zien zonder de telefoon te ontgrendelen. Zet er dezelfde dingen in als op de kaart.

Sla in de telefoon ook een contact op met de naam ICE ervoor, van In Case of Emergency. Bijvoorbeeld ICE Anne dochter. Veel hulpverleners kennen dat. Lees ook waar je op let bij een telefoon voor je ouder.

Niet reanimeren

Wil je ouder niet gereanimeerd worden? Bespreek dat dan met de huisarts. Die legt het vast in het dossier. Je ouder kan daarnaast een niet reanimeren verklaring maken en een penning dragen met die wens. Die penning moet je ouder op het lichaam dragen, anders tellen hulpverleners hem niet. Vraag de huisarts hoe je zo'n penning aanvraagt. Op de noodkaart kun je zetten dat er een verklaring is en waar die ligt.

Houd hem actueel

Een noodkaart met oude medicijnen of een verkeerd nummer helpt niet. Spreek af dat je de kaart bekijkt als er iets verandert, bijvoorbeeld na een ziekenhuisopname. En anders één keer per jaar, bijvoorbeeld rond de verjaardag van je ouder. Lees ook hoe je de medicijnen goed op een rij houdt.

Meer dan een kaartje

De noodkaart is het begin. Thuis is het fijn als er ook een overzicht ligt met alle contactpersonen, de medicijnen en de wensen van je ouder. Daarvoor is de Regelmap gemaakt. Ga je met je ouder door wat er allemaal geregeld is? Begin dan met de gratis checklist.

Dit artikel is algemene informatie, geen medisch advies. Bespreek medische wensen altijd met de huisarts.

Meer informatie
Voor later Redactie Voor later Redactie

Digitale nalatenschap: accounts en wachtwoorden van je ouder

Foto’s, mail, abonnementen en wachtwoorden: steeds meer staat online. Met een paar afspraken voorkom je later veel gezoek en verdriet.

De foto's van de kleinkinderen staan op de telefoon. De bankzaken gaan via een app. De krant, de muziek en de mail zitten in accounts met wachtwoorden die alleen je ouder kent. Steeds meer van ons leven staat online, ook bij ouderen. Als je ouder er zelf niet meer bij kan, of overlijdt, wordt het vaak een zoektocht. Met een paar afspraken voorkom je veel gedoe en verdriet.

Begin met een lijst

Ga samen met je ouder na welke accounts en abonnementen er zijn. Denk aan de mail, de bank, de zorgverzekeraar, de telefoon en de computer. Maar ook aan abonnementen op de krant, een streamingdienst of een loterij. En aan sociale media, fotoalbums in de cloud en webwinkels. Schrijf per account op waar het voor is, en wat er later mee moet gebeuren: opzeggen, bewaren of overdragen.

Je hoeft daar niet meteen alle wachtwoorden bij te zetten. Het gaat er eerst om dat je weet wat er is.

Wachtwoorden veilig bewaren

Een lijst met wachtwoorden in een la is niet veilig. Een wachtwoordmanager is een betere oplossing: een app die alle wachtwoorden bewaart achter één hoofdwachtwoord. Je ouder kan dat ene hoofdwachtwoord op papier in een envelop leggen, bijvoorbeeld bij het testament of bij iemand die hij of zij vertrouwt.

Let op met DigiD en de bank. Inloggegevens daarvan mag je ouder niet zomaar aan anderen geven. Moet iemand meekijken met de belastingen of de toeslagen, regel dat dan met DigiD Machtigen. Voor de bank kun je vragen naar een machtiging of een eigen pas voor een kind. Lees ook hoe je de administratie van je ouders ordent.

Instellingen die je nu al kunt regelen

Grote bedrijven hebben zelf manieren om dit te regelen. Bij Apple kun je een erfeniscontact aanwijzen. Die kan na het overlijden met een toegangssleutel en een akte van overlijden bij de gegevens, zoals foto's en notities. Je vindt het in de instellingen van de iPhone, bij je naam en dan inloggen en beveiliging.

Google heeft inactiviteitsvoorkeuren. Daar stel je in na hoeveel maanden zonder gebruik iemand een bericht krijgt, en welke gegevens die persoon mag downloaden. Doe je niets, dan kan Google een account na twee jaar zonder gebruik verwijderen.

Bij Facebook en Instagram kan je ouder kiezen of het account na overlijden een herdenkingspagina wordt of verwijderd wordt, en wie het mag beheren. Bij veel andere diensten kunnen nabestaanden het account laten sluiten met een akte van overlijden.

Foto's en herinneringen

Voor veel families zijn de foto's het belangrijkst. Staan ze alleen op de telefoon van je ouder? Zet ze dan nu ook ergens anders neer, op een externe schijf of in een gedeelde map in de cloud. Dat is fijn voor nu, en voorkomt dat ze verloren gaan als de telefoon kapot gaat.

Leg vast wie het regelt

Spreek af wie later de digitale zaken afhandelt. Dat kan iemand in de familie zijn die er handig mee is. Je ouder kan dit ook laten vastleggen bij de notaris, bijvoorbeeld in een levenstestament of testament. Lees meer over levenstestament en volmacht.

Bewaar het overzicht van accounts op een vaste plek, en vertel de familie waar het ligt. In de Regelmap is daar ruimte voor, samen met de andere belangrijke gegevens van je ouder.

Dit artikel is algemene informatie. Instellingen van bedrijven kunnen veranderen. Kijk voor de actuele stappen op de hulppagina van de dienst zelf.

Meer informatie
Voor later Redactie Voor later Redactie

Uitvaartwensen bespreken met je ouder

Praten over de uitvaart terwijl je ouder nog gewoon aan tafel zit? Vaak is het een opluchting. Zo begin je het gesprek en dit kun je vastleggen.

Praten over de uitvaart van je vader of moeder, terwijl die nog gewoon aan tafel zit. Het voelt misschien ongemakkelijk. Toch merken veel families dat het juist een opluchting is. Je ouder kan zelf zeggen wat hij of zij wil, en jij hoeft later niet te raden. Hier lees je hoe je het onderwerp aansnijdt en wat je kunt vastleggen.

Waarom nu al

Als iemand overlijdt, moet er in een paar dagen heel veel beslist worden. Begraven of cremeren, welke muziek, wie er spreekt, welke kaart. Dat zijn keuzes die je liever niet in je eentje maakt, terwijl je verdriet hebt. Als je weet wat je ouder wilde, wordt het afscheid persoonlijker en voelt het goed om het zo te doen. Het voorkomt ook discussie tussen broers en zussen.

Voor je ouder kan het ook rust geven. Sommige ouders hebben hier al lang over nagedacht, maar wisten niet hoe ze erover moesten beginnen.

Hoe begin je

Zoek een aanleiding. Een uitvaart van een kennis, een programma op tv, of het moment dat jullie het over het levenstestament hebben. Je kunt zeggen: ik wil graag weten wat jij belangrijk vindt, zodat we het later goed kunnen doen. Leg uit dat het niet is omdat je verwacht dat het snel nodig is.

Je hoeft niet alles in één keer te bespreken. Begin met een paar vragen en kom er later op terug. Lees ook hoe je met je ouders praat over later.

Wat kun je vastleggen

Begraven of cremeren. En waar. Is er al een graf, bijvoorbeeld bij een partner? Of een plek waar de as mag worden uitgestrooid?

De afscheidsplechtigheid. In een kerk, een uitvaartcentrum of juist ergens anders. Religieus of niet. Groot of in kleine kring.

Muziek, teksten en bloemen. Een lievelingslied, een gedicht, een kleur bloemen. Kleine dingen die het afscheid persoonlijk maken.

Wie er spreekt en wie er komt. Wie moet er zeker een kaart krijgen? Is er iemand die je ouder er liever niet bij heeft?

Kleding en opbaring. Wil je ouder thuis opgebaard worden of in een uitvaartcentrum? In welke kleren?

De uitvaartverzekering. Heeft je ouder er een? Bij welke maatschappij en met welk polisnummer? Keert die geld uit of regelt die de uitvaart zelf? Dat laatste is belangrijk om te weten, want dan bepaalt de verzekering soms met welke uitvaartondernemer je werkt.

Waar leg je het vast

Wensen voor de uitvaart staan meestal niet in het testament. Een testament wordt vaak pas na de uitvaart geopend, en dan is het te laat. Schrijf de wensen daarom ergens anders op, en vertel aan de familie waar het ligt. Veel uitvaartverzekeraars en uitvaartondernemers hebben een wensenboekje dat je kunt invullen. In de Regelmap is er ook een vaste plek voor, samen met de andere belangrijke gegevens.

Als je ouder er niet over wil praten

Dat mag ook. Respecteer het, en probeer het een andere keer opnieuw. Soms helpt het om te vragen: wie mag het later voor jou regelen, en vertrouw je erop dat diegene het goed doet? Dan weet je in elk geval wie er beslist. En soms zegt je ouder dan toch nog iets wat hij of zij belangrijk vindt.

Een gesprek over de uitvaart gaat eigenlijk over het leven. Over wat je ouder dierbaar is, en hoe hij of zij herinnerd wil worden. Dat zijn vaak mooie gesprekken.

Dit artikel is algemene informatie. Voor vragen over een uitvaartverzekering kun je terecht bij de verzekeraar van je ouder.

Meer informatie
Voor later Redactie Voor later Redactie

Levenstestament en volmacht: wat regel je, en wanneer?

Wie regelt de bankzaken als je vader of moeder het zelf niet meer kan? Met een levenstestament leggen je ouders dat vast, zolang het nog kan.

Het is een vraag die je liever niet stelt. Wat als je vader of moeder door dementie, een beroerte of een ongeluk zelf geen beslissingen meer kan nemen? Wie mag dan de bankzaken doen, de huur opzeggen of met de arts praten? Veel mensen denken dat de kinderen of de partner dat vanzelf mogen. Dat is niet zo.

Wat gebeurt er als er niets geregeld is?

Kan je ouder niet meer zelf beslissen en is er niets vastgelegd, dan wijst de kantonrechter iemand aan. Dat kan een mentor zijn voor persoonlijke zaken zoals zorg, een bewindvoerder voor geld en bezit, of in het uiterste geval een curator. Dat kan een familielid zijn, maar ook iemand van buiten. Het kost tijd en geld, en er moet verantwoording worden afgelegd aan de rechter.

Wat is een levenstestament?

In een levenstestament legt je ouder vast wie namens hem of haar mag handelen als dat zelf niet meer lukt. Dat heet een volmacht. Daarnaast kan je ouder wensen vastleggen, bijvoorbeeld over de zorg, over zo lang mogelijk thuis blijven wonen, over het huis of over wie er voor de kat zorgt.

Een gewoon testament gaat over wat er na het overlijden gebeurt. Een levenstestament gaat over de tijd daarvoor.

Levenstestament of losse volmacht?

Een volmacht kan ook los, bijvoorbeeld voor de bankrekening. Veel banken hebben daar een eigen formulier voor. Zo'n volmacht is handig voor dagelijkse zaken, maar dekt meestal niet alles. Vraag bij de bank wat hun volmacht wel en niet regelt. Een levenstestament bij de notaris is breder. Daarin staat in één document wie wat mag, voor geld en voor persoonlijke zaken.

Waar denk je samen over na?

Wie wordt de gevolmachtigde? Kies iemand die je ouder volledig vertrouwt en die het ook aankan, want het kan veel werk zijn. Soms is het fijn om twee mensen aan te wijzen, of iemand die meekijkt. Vanaf wanneer mag de gevolmachtigde handelen: meteen, of pas als je ouder het zelf niet meer kan? En welke wensen zijn belangrijk, over zorg, wonen en geld?

Het moet op tijd

Een levenstestament kan alleen worden opgesteld zolang je ouder nog wilsbekwaam is. Dat betekent dat hij of zij begrijpt wat er wordt vastgelegd. Bij beginnende dementie kan dat soms nog, maar de notaris moet daar zeker van zijn. Wacht dus niet tot het nodig is.

Wat kost het?

Bij de notaris betaal je voor een levenstestament meestal tussen de 500 en 700 euro, afhankelijk van de notaris en van wat er geregeld moet worden. Online kan het goedkoper. Vraag vooraf een offerte. Een levenstestament bij de notaris heeft een voordeel: banken en instanties accepteren het makkelijker.

De notaris kan het levenstestament laten inschrijven in het Centraal Levenstestamentenregister. Daarin staat alleen dat er een levenstestament is en bij welke notaris, niet wat erin staat.

Na het tekenen

Zorg dat de gevolmachtigde weet bij welke notaris het levenstestament ligt en waar een afschrift is. Vertel het ook aan de rest van de familie, zodat niemand verrast wordt. Noteer het in de Regelmap, bij de belangrijke documenten. Dat is geen officieel document, maar wel de plek waar iedereen kan zien wat er geregeld is en waar het ligt.

Zo begin je het gesprek

Begin niet met "stel dat je dement wordt". Begin met wat je ouder belangrijk vindt: "Wie wil je dat er voor je opkomt als het een keer niet gaat?" In Praten met je ouders over later lees je meer manieren om het onderwerp rustig aan te snijden.

Dit artikel is algemene informatie en geen juridisch advies. Voor je eigen situatie kun je terecht bij een notaris.

Meer informatie